tekstrebekster

lezen en schrijven

Doop

Even voor het juiste beeld: Rebecca, vrouw, 45 jaar oud. Bang voor alles wat snel, diep en hoog gaat. Kan niet zwemmen. Vermijdt angstvallig alle situaties die iets met willekeurige combinaties van snel, diep, hoog en water te maken hebben. Oorzaak: jeugd.

Goede vrienden en grote liefdes zagen haar in de afgelopen dertig jaar soms heus een rustig schoolslagje proberen. In water dat niet te hard beweegt, waar je met je voeten bij de grond kunt en waar verder niet heel veel andere mensen aan het zwemmen zijn. Haar hoofd houdt ze bij die pogingen boven water. Deels vanwege het betere zicht op de bedreigende omgeving, deels omdat ze altijd water in haar neus krijgt. Een oprecht angstige kruk dus.

Het monster
Rebecca is sinds het late voorjaar van 2016 verliefd. Op een man met vier kinderen en een zeilbootje. Zij is naast watervrezig tevens gewenst kinderloos. Dus die kinderen zijn ook doodeng, maar dat zeilbootje had in het zomerseizoen begrijpelijkerwijs qua op te heffen angstfactor even prioriteit.
Natuurlijk is er nog heel veel meer te vertellen over het door haar aanbeden object. Hij is prachtig, grappig en intens aandoenlijk. Rebecca blijft kijken en bewonderen. En schaapachtig lachen.
Bijvoorbeeld. Maar dat doet er even allemaal niet toe, want hij heeft dus dat zeilbootje. Waarmee serieus gevaren wordt. Op water. Naar Engeland enzo.
Waarom ze zo nodig mee moest weet ze eigenlijk niet meer zo goed. Hij vroeg het en zij zei na enig gewurm en gedraai ja. En voor ze het wist zat ze dus op dat bootje op de Noordzee en keek het monster urenlang recht aan.

Geduld en acceptatie
Zeilen is goed bekeken natuurlijk gewoon een nogal ingewikkelde aaneenschakeling van eindeloze variaties op heen en weer en op en neer. Vanwege de zeer beperkte ruimte aan boord en de tijd die het neemt om zeemijlen af te leggen is het voor het passieve deel van de bemanning vooral een oefening in geduld en acceptatie. Deze vaardigheden moest Rebecca sowieso nog wat verder ontwikkelen, dus dat kwam goed van pas.

Loos talent
Anyway, het deed zich op weg naar Engeland behoorlijk gelden, de golven waren op bepaalde momenten gigantisch en dientengevolge de deining ook. Het bootje werd tussen massieve muren van donkerblauw water alle kanten op geslingerd. Een paar heftige uurtjes waarvan de man nogal opgewonden raakte en aritmisch huppelend van links naar rechts van alles strak bleef trekken en vast bleef klemmen. Hij had het zelden zo ruig meegemaakt. Rebecca ook niet, vanzelfsprekend. Haar hartslag en ademhaling versnelden enigszins, maar van paniek is geen moment sprake geweest. Ze blijkt – op wat beginnersmisselijkheid na, en ondanks de diepgewortelde watervrees – aangeboren zeebenen te hebben. Een tot noch toe totaal loos talent dat om voor de hand liggende redenenen voor altijd onopgemerkt dreigde te blijven.
Rebecca heeft een geweldige reis gemaakt. In de brede zin van het woord. Ze stapte als een ander mens van boord. Aan wal is alles gelukkig gewoon hetzelfde gebleven.

Verder Bericht

Vorige Bericht

1 Reactie

  1. van Vuure 22 februari 2017

    Lieve Rebecca, afgezien van het feit dat het superstoer is om op een zeilbootje naar Engeland te stappen en jezelf over te geven aan de deskundigheid van een ‘ànder'(eng), moeten we niet over het hoofd zien dat je in directe lijn afstamt van Friese schippers; zelfstandig opererende mensen die hun plek op de arbeidsmarkt constant moesten verdedigen!

    Knuffel MPJ

© 2019 tekstrebekster

Thema door Anders Norén